VELAS, de C. P. Cavafis

Κεριά

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης – 1889

VELAS

Los días por venir se alzan ante nosotros
como una hilera de velas encendidas,
doradas, cálidas y vivas velas.

Los días que han pasado atrás quedan,
triste fila de velas apagadas;
las que están más cerca aún humean,
frías velas, derretidas y dobladas.

No quiero contemplarlas: me apena su forma,
y me apena recordar su luz primera.
Yo hacia delante miro, a mis velas encendidas.

No quiero volverme para no verlas y temblar,
cuán rápido la fila oscura se alarga,
cuán rápido las velas agotadas aumentan.

C.P. Cavafis – 1899