De la obra De amicitia, de Cicerón
Est enim amicitia nihil
aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate
consensio; qua quidem haud scio an excepta sapientia nihil melius homini sit a
dis immortalibus datum.
Pues la amistad no es otra
cosa sino el común sentir de las cosas divinas y humanas con bienquerencia y
amor: no sé, con excepción de la sabiduría, si los dioses inmortales han dado
al hombre algo mejor que ella…
Principio qui potest esse vita ‘vitalis’, ut ait Ennius, quae non in amici mutua benevolentia conquiescit? Quid dulcius quam habere quicum omnia audeas sic loqui ut tecum? Qui esset tantus fructus in prosperis rebus, nisi haberes, qui illis aeque ac tu ipse gauderet? Adversas vero ferre difficile esset sine eo qui illas gravius etiam quam tu ferret.
En principio, ¿cómo puede existir
una vida digna de ser vivida, como dice Ennio, que no descanse en el mutuo
afecto de un amigo? ¿Qué es más dulce que tener a alguien con quien te atrevas
a hablar de todo como contigo mismo? ¿Qué provecho tan grande habría en las situaciones
prósperas si no tuvieras a alguien que se alegrara por ellas tanto como tú
mismo? Realmente sobrellevar las adversidades es difícil sin aquel que las podría
soportar incluso más que tú.
No hay comentarios:
Publicar un comentario